contact us

Use this form to make a quick connection and I will do my best to respond within two business days. 

Feel free to drop a link to your own website in the message box.


Ashlee Conery is a contemporary art curator living in London. Originally from Vancouver she has worked with Austrian, Canadian, French and Hungarian artists producing exhibitions in large and small galleries, institutions and off-spaces.

parçalanmışparçaparçalar fragmentedfregmentsfregment

carys briggs + francis field

PRIVATE view january 6, 2017 |  Between 6:30-9pm |  exhibition January 7 - FEBRUARY 25 2017 

pi artworks istanbul

TR aşağıda

Pi Artworks Istanbul is pleased to present f r a g m e n t e d f r a g m e n t f r a g m e n t s, an exhibition by Carys Briggs and Francis Field. Curated by Ashlee Conery, the exhibition brings together an immersive installation by London based artist Briggs, and Ocean, a proposition for the first man-made planet designed by London based designer Field.

A film screening will be held on January 12th, 2017, of Ruth Maclennan’s Capital (16 min, 2007).

There is no difference between the design or our enviroment,our cities or our homes; they are made of natural and constructed elements, only conceptually transitioning between decoration and design, memory and aspiration. As waves of migrants move across the earth’s surface, escaping political, social and environmental upheaval, certain terrestrial routines accompany. Once landed, the desire to discover or reproduce the familiar in the unfamiliar takes over. We survey our surroundings sector by sector in search of familiar forms. So what distinguishes ‘to migrate’ from ‘to voyage’ or ‘to occupy’? A set of economic circumstances, the impetus to discover or to propagate? To transport oneself from one place to another is to break off from ones context, moving as a fragment of that environment and integrating like a shard of mirror, reflecting and deflecting past, present and future. The potential that has been imagined onto the ‘last frontier’, has already lead to architecture capable of distracting revolutionaries and fluid enough that a court house can become a casino, the bathhouse and so on - everything simultaneously recognizable and unrecognizable. By transplanting elements of our lives here, out there, everything including ourselves becomes foreign.

The term alien has expanded to include us - those outside our hemisphere and those yet discovered beyond our atmosphere. In current rhetoric they arrive in boats over oceans and flying-saucers over galaxies. It is at the boarders where they become aliens that potential and regression, economics and physics, collide. Empirical methods for understanding are laid over the seemingly abstract, to analyze and interpret. The sphere of science fiction is often used as a backdrop for contesting fixed notions of race, migration and identity - to portray an idea, in a landscape. Carys Briggs’ installation similarly constructs a world of fragments. She reduces familiar forms to vague representations over layers of fabrics, whose textures are both surface and structure. She positions the viewer as a foreigner, wandering through an environment that is between memory and discovery.

‘This is a city of parallel dreams …injected with a history that never existed’ - Ruth Maclennan.[i]

Staging an exchange between the lenses of artchitecture and abstract representation, the exhibited drawings of Ocean, stem from two years of research as part of Francis Field’s MA in Architecture at the Royal College of Art. Taking cues from Yves Klein’s proposition that 'today anyone who paints space must actually go into space to paint…’, Field, drawing from NASA research, outlines the construction of an ocean in space. He proposes asteroids as the raw material and the Translunar Lagrange Point (a discrete point beyond the dark side of the moon) as the site. At the time of completion, Ocean would be the greatest resource within our solar system for sustaining human life in outer-space and supporting our further exploration of distant solar systems. However, Field means to show that its status as a human asset would be temporary, stating that Ocean is only a “short term stepping stone, that in the long run challenges our conception of what it is to occupy space”. Water being the necessary substance for sustaining all forms of life on Earth, means that it is likely that Ocean would eventually evolve its own ecosystem. Field conjectures that it may develop to the extent that it becomes inefficient or even impossible for humans to successfully ‘use’ it. Therefore, Ocean inverts the capitalist convention of turning living elements into human resources. Instead, proposing a man-made resource that becomes a living and evolving organism, progressing to sustain only non-human life.

Field’s detailed, scale drawings and video work, outline the process for creating this proto-planet. One which requires the collision of existing forms, mass fragmentation and the physics that draw entities toward one another until they are constituted. One third our moons size, Ocean would enter its orbit and have gravitational effects on Earth. However, its construction is in lock-step with already rising sea levels and the subsequent environmental changes we are experiencing now. Both cause and effect, these shifts in our environment are among the human and non-human disturbances which provoke us to imagine such propositions as Ocean. The idea of escape, in the context of Ocean, broadens to include not only our physical displacement but our evasion of current economic crisis through the development of a mining industry in space.

“There is the idea of continuity in transformation …a substrata of permanence over which runs the current of change” - Etel Adnan[ii] 

Francis Field is an English designer and strategist working in the field of architecture. His practice investigates the shared root of architecture with the related subjects of optics, painting, fortification, geomancy, time-measurement, astronomy, mechanics, music and mathematics. His proposal, in 2014, to construct an ocean in space is held to be unprecedented, and undoubtedly represents a new sphere in our understanding of the future of life beyond Earth. An alumnus of the Royal College of Art, Field's professional experience includes the studios of designer Thomas Heatherwick, artist Ai Wei Wei and architect David Chipperfield. He is a founding member and editor of the new architectural magazine, i.e., and has published work in Blue Print Magazine and The Journal for the British Interplanetary Society. 

Carys Briggs is a recent graduate of the Royal College of Art, with an MA in textile design (2015). She also holds a BA Honours in Textile Design form Central St Martins UAL (2010) Fda Art and Design from Camberwell College (2007). Her recent exhibitions include ‘We do not speak but confine ourselves briefly to the surface, at the ICA, London (2016).


[i] Ruth Maclennan Capital, 2007, UK, SD, Video, 16min Colour, 4:3, Stereo

[ii] Etel Adnan, Speaking at Serpentine Gallery, Transformation Marathon, 2015,


Artists Websites:

Carys Briggs



 /* Style Definitions */
	{mso-style-name:"Table Normal";
	mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
	font-family:"Times New Roman";}
     solda: Francis Field,  Ocean - Phase 1. Fig. III, Space-time and Architecture,  2014, chalk on board, 85 x 85 cmsağda: Carys Briggs,  Red Rocks, Survey,  2016, cotton, 140 x 220 cm

solda: Francis Field, Ocean - Phase 1. Fig. III, Space-time and Architecture, 2014, chalk on board, 85 x 85 cmsağda: Carys Briggs, Red Rocks, Survey, 2016, cotton, 140 x 220 cm

Pi Artworks İstanbul, Carys Briggs ve Francis Field'ın ortak sergisi parçalanmış parça parçalar'ı sunar. Yaşamını ve çalışmalarını Londra'da sürdüren Briggs'in kumaş kullanarak ürettiği yapıtlarla, tasarımcı Field'ın Ocean  ismini verdiği ilk insan yapımı gezegen önerisi, Ashlee Conery küratörlüğünde hazırlanan bu sergide bir araya geliyor.

12 Ocak'ta, sergi kapsamında Ruth Maclennan'ın 2007 yılında çektiği 16 dakikalık Capital filminin gösterimi yapılacak.

Çevremizin, şehirlerimizin ya da evlerimizin tasarımı arasında bir fark yok; bunların hepsi dekorasyonla tasarım, hafızayla arzu arasında sadece kavramsal olarak gidip gelen, doğal ve inşa edilmiş unsurlardan oluşuyor. Yeryüzünde hareket halinde olan göçmen grupları politik, sosyal ve çevresel karmaşalardan kaçarken, onlara bazı karasal rutinler eşlik eder. Yerleşildiği andan itibaren, keşfetme ve kendine yabancı olanda aşina olanı yeniden inşa etme arzusu devreye girer. Tanıdık formlar ararken, çevremizi bölme bölme araştırırız. Peki, 'göç etme'yi 'seyahat etmek'ten ya da 'işgal etmek'ten ayıran nedir? Ekonomik koşullar dizisi, keşfetme ya da üretme ivmesi mi? Birinin bir yerden diğerine taşınması demek, onun kendi bağlamından koparak, çevresinin bir parçası olarak taşınması ve bir aynanın geçmişi, şimdiyi ve geleceği yansıtırken aynı zamanda çarpıtan kırık bir parçası gibi yeniden entegre olması demek. 'Son sınır'ın hayal edilen potansiyeli devrimcilerin dikkatini dağıtacak nitelikte ve bir adalet sarayının gazinoya ya da bir hamama dönüşebilmesini sağlayacak akıcılıkta -her şey hem ayırt edilebilir hem de ayırt edilemez- bir mimarinin ortaya çıkmasına yol açtı. Buraya, kendi yaşamımıza dair unsurları naklettiğimizde, kendimiz dahil her şey yabancı haline gelir.

Yabancı (alien) kavramı genişleyerek, bizleri -ve yarımküremizle atmosferimizin dışında henüz keşfedilenleri- kapsayacak hale geldi. Güncel söylemde yabancılar, teknelerle okyanusları ya da uçan tabaklarla galaksileri aşarak geliyor. Onlar, potansiyelin ve çöküşün, ekonominin ve fiziğin çarpıştığı sınırlarda yabancılaşıyor. Bilincin deneysel metotları, analiz etmek ve yorumlamak için, görünüşte soyut olanın üzerine kurulur. Bilim kurgu alanı sıklıkla, ırka, göçe ve kimliğe dair sabit fikirlerin karşılaştığı bir zemin -fikrin tasvir edildiği bir manzara- haline gelir. Benzer şekilde, Carys Briggs'in yerleştirmesi, parçalardan oluşan bir dünya kurar. Briggs, dokuları hem yüzeyi hem de yapıyı oluşturan kumaş katmanları üzerinde, tanıdık formları geri plana iterek belirsiz temsiller yaratır. İşleriyle izleyiciyi, hafıza ve keşif arasındaki bir alanda gezinen bir yabancı konumuna getirir.

"Burası paralel rüyaların şehri... içine asla var olmayan bir tarih enjekte edilmiş." Ruth Maclennan.[i]

Francis Field'ın mimarinin ve soyut temsilin mercekleri arasında bir tür alışveriş sergileyen Ocean (Okyanus) başlıklı desenleri, sanatçının Royal College Art'ta Mimarlık üzerine yaptığı yüksek lisans kapsamında yürüttüğü iki senelik araştırmasına dayanır. İpuçlarını Yves Klein'ın "bugün uzayı (space) resmeden herkes gerçekten resmetmek için uzaya gitmeli..." önerisinden alan Field, NASA araştırmasından yola çıkarak, uzayda bir okyanus inşa edebilmek için taslak oluşturur. Sanatçı, asteroidleri ve Translunar Lagrange Noktalarını (ayın karanlık yüzünün ötesindeki ayrıksı nokta) bunun için mevki olarak önerir. Tamamlandığında Ocean, insan yaşamının uzay boşluğunda sürdürülebilmesi ve uzaklardaki güneş sistemlerinin keşfinin desteklenmesi için, kendi güneş sistemimizdeki en önemli kaynak olacak. Diğer taraftan Field, bu insan yapımı varlığın durumunun geçici olacağına işaret eder; Ocean'ın sadece "uzun vadede uzayı işgal etme fikrimize meydan okuyan geçici bir eşik" olduğunu söyler. Su, dünyadaki her türlü yaşamın sürdürülebilmesi için hayati bir öz olduğuna göre, Ocean da zaman içerisinde kendi ekosistemini geliştirebilir. Field'ın tahminine göre, bu ekosistem öyle bir gelişecektir ki, yetersiz kalabilecek, hatta insanlığın onu etkin bir şekilde kullanması imkansız hale gelebilecektir. Bu nedenle Ocean, kapitalizmin tüm canlı unsurları insanlık için bir kaynak haline getiren düzenini tersine çevirir. Bunun yerine, insan yapımı bir kaynağın yaşayan, gelişen bir organizmaya dönüştüğü ve sadece insan dışı yaşamı beslediği bir sistem önerir.

Field'ın detaylı ölçek çizimleri ve video çalışması, var olan formların çarpışmasını, kitlesel parçalanmayı ve oluşana kadar varlıkları birinden diğerine çeken bir fiziği gerektiren bu ilkel gezegenin yaratım taslağını oluşturur. Ayın üçte biri ebatlarındaki Ocean, bu uydunun yörüngesine girerek, yerçekimi aracılığıyla dünyayı etkiler. Ancak halihazırda karşı karşıya olduğumuz yükselen deniz seviyeleri ve devamında gelen çevresel değişimlerle birlikte, Ocean'ın yapımı kilit bir adım olacak. Hem neden hem de sonuç olarak çevremizdeki değişimler, bizi bu tarz önerileri hayal etmeye iten insani ya da insan dışı müdahaleler arasındadır. Bu proje bağlamındaki kaçış fikri, sadece fiziksel olarak yer değiştirmemizi değil, aynı zamanda uzayda bir maden endüstrisi yaratarak güncel ekonomik krizlerden kaçınmamızı  kapsayacak şekilde genişler.

"Dönüşümde devamlılık fikri yatar... değişim akıntısının altında yatan bir kalıcılık zemini." Etel Adnan[ii]

Carys Briggs, Camberwell College'da Sanat ve Tasarım (2007), Central Saint Martins'te Tekstil Tasarımı (2010) okuduktan sonra, Royal College of Art'ta yüksek lisans yaptı (2015). Katıldığı başlıca sergiler arasında We do not speak but confine ourselves briefly to the surface, ICA, Londra (2016); Final Show, Royal College of Art, Londra (2015); Open Studio Event, Thames Barrier Studios, Londra (2013); Design and Make, Central Saint Martins, Londra (2009); ve Annual Show, Camberwell College of Art, Londra (2007) bulunur.

Francis Field, mimarlık alanında çalışan bir stratejist ve tasarımcıdır. Mimariyle optik, resim, astronomi, mekanik, müzik ve matematiğin ortak kökenlerini araştırır. Royal College of Art'tan mezun olan Field, sanatçı Ai Weiwei, tasarımcı Thomas Heatherwick ve mimar David Chipperfield ile birlikte çalıştı. i.e. isimli mimarlık dergisinin kurucularından ve editörlerinden olan Field'ın çalışmaları Blue Print Magazine ve The Journal for the British Interplanetary Society'de yayımlandı.


[i] Ruth Maclennan Capital, 2007, UK, SD, Video, 16' Renkli, 4:3, Stereo

[ii] Etel Adnan, Serpentine Gallery'de Konuşma, Transformation Marathon, 2015,


Daha fazla bilgi ve görseller için:                 For more information or press materials contact:

Eda Derala:               

Tuğba Esen: